Gepost door: 3werf | 18 augustus 2013

de kluis van m’n opa z’n opa

kluis
Ergens vroeg in de 19e eeuw was het Cornelis, de grootvader van mijn grootvader die een schapenhandel dreef. Handel die destijds nog niet met pin of bankbetalingen gedaan werd, maar waar alle betalingen nog contant gedaan werden. Met als gevolg dat als je veel schapen verkocht had, je met grote sommen contant geld op zak liep. Veel waarde die je graag zeker wilde stellen. Om die reden schafte Cornelis een kluis aan. Een kluis die eruit zag als een kast, omdat die ook nog in het interieur moest passen. Ook zijn zoon dreef de schapenhandel en handhaafde om die reden de kluis. Generaties met rijkdom die het mogelijk maakte dat mijn grootvader in staat was te studeren. Voor begin 20e eeuw was dat zeer bijzonder. Ook meteen een einde van de functie van de kluis. Er werd immers geen handel meer gedreven; gestudeerde kinderen zochten andere wegen, in dit geval de mijnbouw. De kluis bleef als relikwie in het ouderlijk huis achter en verloor een beetje de aandacht. Tot de 2e wereldoorlog, waarin de Duitse bezetters de kluis vonden en probeerden open te breken. Waarschijnlijk met de gedachte dat er waarde in vertegenwoordigd was, maar dat bleek niet het geval. Alleen een groot gat in de deur van braakpoging herinnert hier nog aan.
Inmiddels 2 generaties verder heeft de kluis een nieuwe plaats gekregen. Niet om waarde in geld of dergelijke te herbergen, maar vooral om de herinnering. Dit is een nieuwe waarde die met geen geld te betalen is en dus ook niet in een kluis te stoppen is. Nee, de waarde is nu de kluis zelf geworden. Want een herinnering aan je voorvaderen is van onschatbare waarde. Voor iedereen geldt hetzelfde al wordt dat niet bij iedereen door een kluis vertegenwoordigd. Koester die herinnering en bewaar die in de “kluis” van je herinnering.
Dankzij de kluis ben ik nu wie ik ben en waar ik sta, omdat mijn voorvaderen door het hebben van waarde in staat waren een pad te bewandelen waar wij op voort kunnen.

Advertenties
Gepost door: 3werf | 6 april 2013

Bankiers ethiek ?!

Wat is dat toch met onze banken? Hoe lang moeten we de arrogante houding van deze gedrochten van instellingen nog langer accepteren? Jarenlang leefde de hele bankensector in grootheidswaanzin en werden wij gewone consumenten als ballast gezien. Ook een crisis heeft de houding van de hele sector en alles wat daarin werkt niet veranderd. Het zit gewoon te diep in het DNA van ieder die zijn geld verdient in de bankenwereld. Veranderen doe je niet zomaar. En wij, de gewone consument, zijn en blijven daar de dupe van. Winsten moeten hoger en hoger om naast de al riante salarissen ook  de jaarlijkse bonussen te kunnen blijven betalen aan CEO’s en managers. En hoe schrapen ze die bij elkaar? Door ons meer te laten betalen. Hypotheekrente bijvoorbeeld zou veel goedkoper kunnen. De door de banken berekende opslag boven de rente die zij zelf lenen is exorbitant. Met als gevolg dat wij veel te veel moeten betalen voor de lasten van onze eigen woning. Is dát nou stimuleren van de woningmarkt?!  Redenen die aangevoerd worden om dit opslag beleid te verdedigen is o.a. dat er risico gelopen wordt. Met name bij executieverkoop en te lage opbrengsten om de schulden te dekken. Als je al in deze onfortuinlijke situatie terecht komt, dan ben je nog niet van de bank af. Het tekort blijven zij toch als vordering op je houden. Dat is dus eten van 2 walletjes! Enerzijds ons te laten betalen voor het risico en dan toch vorderingen aanhouden áls het fout gaat. Wij consumenten zouden dit niet meer moeten accepteren en een beroep doen op de politiek om hier een rol in te spelen. Of dit tot succes leidt is maar de vraag. Veranderen doe je van binnenuit. Alleen de bankensector zelf kan werken aan herstel van het vertrouwen. Het DNA moet drastisch veranderd worden en dat lukt niet met alleen maar mooie  woorden. Wellicht dat de politiek, nu ze eigenaar zijn van een deel van de banken, sturing kan geven aan deze verandering. Anders blijven we overgeleverd aan de “wolven”. Hoewel er gelukkig ook binnen de sector goede voorbeelden  zijn.  Er zijn dus mogelijkheden om anders te kiezen en die banken bewijzen ook dat het werkt als je gewoon doet. Alleen wij consumenten kunnen échte verandering teweeg brengen.

Gepost door: 3werf | 10 mei 2012

Dreamrun 2012

Geld gezocht !

Waar ga ik aan beginnen?! Op 17, 18 en 19 mei vind de “Dreamrun” plaats. Dat is een estafetteloop van 532 km die begint in Rotterdam en via België en Duitsland uiteindelijk eindigt in Kerkrade. En dat allemaal voor het goede doel.

Nou zijn er natuurlijk meer initiatieven die goede doelen ondersteunen en die meer of minder aandacht krijgen, maar dit initiatief is natuurlijk bijzonder. Waarom? Omdat ik er persoonlijk aan mee doe. En dat terwijl ik een hekel heb aan alleen maar rennen. Daar zet ik me de komende dagen dan maar even overheen.

Het goede doel is ook dichtbij. In Welten ligt de Catharinaschool. Bijzonder onderwijs dat ook bijzondere aandacht verdient en ook bijzonder ondersteund mag worden.
Mijn deelname aan de “Dreamrun” is in het Parkstadteam, dat dit goede doel speciaal uitgekozen heeft.

Nou gaat dat natuurlijk niet voor niks. Het doel is geld op te halen. ik heb mij als doel gesteld , uiteraard zou ik zeggen, de hele rit uit te lopen en daarnaast een bedrag van
€ 500 bij elkaar te sprokkelen. En jullie kunnen jullie steentje (lees : Euris) daar aan bijdragen. Ik nodig jullie dan ook uit om gul te storten op mijn rekening : 198510802 (triodosbank) op naam van M. vd Werf onder vermelding van “dreamrun”.

Via Twitter zal ik jullie dan op de hoogte houden van de voortgang. Enerzijds van het vollopen van mijn bankrekening, dan van het behaalde saldo en aansluitend van mijn, en andermans, verrichtingen tijdens de estafetteloop.

Wil je meer informatie hebben, dan kun je ook kijken op http://www.stichtingparkstadteam.nl/

Twitter : @migueldelaW

Gepost door: 3werf | 2 oktober 2011

huurprijzen zakelijk onroerend goed

Economische tegenwind, bankcrisis, eurocrisis en nog meer. Anno 2011 bevinden we ons midden in de chaos van veranderende economische en maatschappelijke systemen.
Als een ware depressie waaien de onheilstijdingen om ons heen niet wetende wat ons nog te wachten staat. Zekerheden van opgebouwde verwachtingen als een pensioen, een eigen huis of een verkoopbare rendabele onderneming, kunnen als kaartenhuizen in elkaar vallen. We zullen ons maatschappijbreed moeten realiseren dat er andere tijden komen. Tijden van : minder is ook genoeg!
Ook op het gebied van verhuur van commercieel onroerend goed zullen er andere inzichten moeten ontstaan. Veel verhuurders zitten nog steeds op het spoor van oud denken. Verhuurprijzen blijven op onacceptabele vraagprijzen staan met als gevolg dat er meer en meer leegstand komt. De gevraagde prijzen zijn niet meer realistisch. In tijden dat realiseerbare omzetten minder worden, is er ook minder capaciteit tot betalen. De neerwaartse spiraal waar alle marktpartijen elkaar in duwen, wordt alleen maar versterkt door halsstarrig vasthouden aan oude systemen met nog meer leegstand tot gevolg. De fantasie tot anders denken ontbreekt gewoonweg. Een enkele uitzondering daargelaten. Initiatieven om te komen tot meer creatieve oplossingen landen niet tussen de oren van de betrokkenen in de markt.
Dat het ook anders kan blijkt gelukkig uit de positieve uitzonderingen die in de markt langzaam meer voet aan de grond krijgen. Samenwerkende ondernemers onder een dak die onder het mom van vele kleintjes maken een grote deze samenwerking tot een succes kunnen maken. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de flexwerkplekken die door LijnSpel in het Technohouse in Heerlen gerealiseerd zijn. Door verbindingen en slimme allianties met elkaar aan te gaan, kunnen kleine ondernemers hun bedrijvigheid vergroten op een locatie die anders niet haalbaar zou zijn door te hoge huurprijzen.
Kortom, er is nog een lange weg te gaan om marktbreed een beweging op gang te krijgen die de huurmarkt toegankelijk en toekomstbestendig maakt.

Gepost door: 3werf | 10 mei 2011

Bonusbankier jij nog ?!

Nog niet eens bekomen van een enorme krediet- c.q. banken crisis is er recent in de media (weer) commotie ontstaan over bonussen. De kruitdampen van de ernstigste tijden van de kredietcrisis zijn nog nauwelijks opgetrokken, of bestuurders van commerciële banken vallen weer helemaal terug in het oude patroon van de bonuscultuur. Beterschap beloven om onze (overheids-) steun te bewerkstelligen blijken te verdrinken in watervallen van krokodillentranen. Of zoals een bestuurder onlangs liet optekenen in de media : “ we hebben ons kennelijk vergist in de reactie van de markt. Het was een echte inschattingsfout.” !!!
Lijkt me dat er fundamenteel iets fout zit tussen de oren van dergelijke bestuurders. Dat bleek ook al eerder bij het faillissement van de DSB bank. De financiële markt wist al langer dat Scheringa en co. op z’n zachtst gezegd geen integere bankiers waren. Voor al het leed dat ze mensen aangedaan hebben bood hij dan ook zijn excuses aan, desnoods welgemeend!

Ieder signaal dat de markt kan afgeven om hier iets tegen te doen is er een. Dat lijkt misschien weinig, maar hier geldt uiteindelijk wel de kracht van de zwerm. Oftewel, als er een grote groep het signaal afgeeft “dit pikken we niet langer” , dan komt de boodschap aan.
Dat signaal zou dan moeten bestaan uit het opzeggen van de rekening en overstappen naar een andere bankinstelling, eentje die anders is dan anderen. Volg je hart en kies voor duurzaam.
Als onderneming en privé heb ik dan ook gekozen voor de Triodos bank. Laat je inspireren en kies bewust of je dit voorbeeld ook wilt volgen. Het brengt wel rompslomp met zich mee om over te stappen, maar dat is wat mij betreft meer dan de moeite waard.

Gepost door: 3werf | 3 februari 2011

to Boss or not to Boss ?!

Onlangs ergens gelezen : “Vraag je jezelf als werkgever wel eens af of je niet verkeerd bezig bent?”  ‘Wat is verkeerd’ is dan meteen de eerste vraag die bij mij opkomt als ik zoiets lees. Verkeerd in de zin van te weinig geld verdienen? Of dat het niet goed gaat met mijn zaak? Ik denk dat iedere ondernemer voor zich wel weet of hij/zij goed bezig is. Dat ondernemen daarbij onder invloed kan staan van economische tegenwinden die invloed hebben op de resultaten , is nou eenmaal inherent aan deze tak van sport. In betere tijden hoor je geen geklaag als de winsten weer de pan uit rijzen.

Wat je jezelf wel zou kunnen afvragen is wat voor soort ondernemer je eigenlijk bent. Ben je die controlfreak die alles van bovenaf wil sturen en bij alle processen binnen de onderneming zelf de controle wil hebben over werk en werknemer? Zie jij je medewerker als een onderdeel van het productieproces? En dat alleen maar om je eigen winst veilig te stellen? Dan kun je jezelf met recht een Boss noemen.

Je kunt ook overwegen om geen Boss te willen zijn. Dan vertrouw je op je organisatie en je mensen. Geef ze hun eigen verantwoordelijkheid en vrijheid om geheel naar eigen inzicht hun werk uit te voeren. Deze eigen verantwoordelijkheid geeft niet alleen een gevoel van eigenwaarde, maar bevordert zeker ook het plezier in werken. En zeg nou eerlijk, het is toch veel leuker om, pak ‘m beet, door een verkoopster in de winkel met een vriendelijke, welgemeende glimlach geholpen te worden, dan door een dame die met lang gezicht de minuten af aan het tellen is waarop ze naar huis kan.

Oftewel, plezier in werken is voorwaarde nummer 1. Bijkomend prettige bijkomstigheid voor jou als werkgever is dat het ziekteverzuim structureel afneemt.

Langzaam maar zeker begint het besef in onze samenleving door te dringen dat het ook op deze wijze kan. Old fashioned organisatiemodellen zijn zeker nog niet uitgebannen, maar niet per definitie langer zalig makend. Een nieuwe generatie dient zich aan die kwaliteit van leven als maatstaf hanteert. Wil je die mensen betrekken om binnen jouw onderneming ook een rol te vervullen, dan zul je je moeten afvragen hoe je deze mensen kunt overtuigen om juist voor jouw organisatie te kiezen. Werkten we vroeger om te leven, tegenwoordig leven we en werken we er ook bij.

Ikzelf heb binnen mijn onderneming geen rol als Boss. Wij hebben een platte organisatie waarbinnen geen ruimte voor ego of ander intolerabel gedrag is. Ieder bepaalt op eigen wijze zijn/haar indeling en onderling worden afspraken gemaakt over werk en vrije tijd. Mijn rol is hooguit een van coördinator en gids als er even onduidelijkheid is over de richting waarin activiteiten moeten plaats vinden.

 

Gepost door: 3werf | 27 december 2010

sneeuwpret & onthaasten

december 2010. geweldige omstandigheden buiten en plaatjes waar je alleen maar van kunt dromen. Prima temperatuur en alles oogt vriendelijk. Het lijkt ook wel of iedereen die je buiten tegen komt ineens vriendelijker is. Tenminste, die mensen die zich overgeven aan de omstandigheden. Lekker wandelen, sleeën en zelfs met latten onder genieten van de sneeuwpret.

Verkeer heeft last van de sneeuw. Langere files dan normaal, omdat er een paar vlokken sneeuw vallen. Nederland is meteen ontregeld. Reden? Iedereen blijft vasthouden en zijn vastgestelde patroon. Die afspraak die gepland staat om 9.00 uur s morgens moet toch gewoon doorgaan. Met als gevolg dat je gefrustreerd raakt van de tegenslagen en vertragingen. Maar als je je niet hierdoor laat leiden en gewoon de situatie waarin je zit accepteert, kun je ook openstaan voor de mooie dingen die dit met zich meebrengt. Alles gaat gewoon een stuk langzamer. En daar is niets mis mee. Soms moeten we dit soort tijden meemaken om ons zelf even te “reseten” in de alsmaar sneller worden wereld waarin wij leven. Gewoon even genieten van alles om ons heen.

Gepost door: 3werf | 1 december 2010

Project ontwikkeling en legpuzzels

Als je actief bent in de ontwikkeling en organisatie van projecten, dan kom je gedurende het proces meerdere fases tegen met elk hun eigen moeilijkheidsgraad. Wat dat betreft is het net als het leggen van een legpuzzel. Eerst leg je alle stukjes met de beeldkant naar boven op tafel. Dan begin je te sorteren, de kantstukjes haal je eruit. De kaders van het project worden bepaald : de randen en hoeken vormen samen het kader en de grootte van de gehele puzzel. Past die op de tafel, dan kun je verder. de volgende stap is groeperen van de soorten, kleuren bij elkaar, die vervolgens als groep in elkaar gezet kunnen worden. Moeilijkste daarna is de verbinding leggen tussen de diverse gemaakte delen van de puzzel, ook omdat je het grote verband (nog) niet ziet. Tenzij je natuurlijk de plaat op de doos als voorbeeld hanteert, maar dat is voor meer voor projectvolgers dan projectontwikkelaars. Als de verbindingen eenmaal gelukt zijn, dan wordt het relatief eenvoudig. Je hebt zicht op het grote geheel en het is dan nog maar een kwestie van de lege plekken vullen met de overgebleven stukjes van de puzzel.

Ik puzzel graag.  Maar bij mij is de puzzel nooit af. Er volgt altijd wel een volgende stap, al was het alleen al maar om aan het puzzelen te kunnen blijven. Ontwikkeling is dan ook meer organisatie. Je blijft ermee bezig.

Categorieën